นาทีสุดท้าย

นาทีสุดท้าย

มองดูเวลาที่มี ก็รู้ว่ามันคงเป็นนาทีที่เราต้องร่ำลา มีบางคำที่เตรียมใจมา ไม่รู้ว่ามันจะพอทันเวลาไหม ต่อไปจากนี้ไม่รู้ว่าฉันจะได้พูดอย่างวันนี้หรือไม่ ให้เธอรู้ไว้ก่อนทุกเรื่องที่เราเคยมีจะเป็นเพียงรูปภาพ ขอพูดคำว่ารักอีกที ขอให้คำๆ นี้แทนกาย ขอให้แทนทุกลมหายใจ แม้มันเป็นนาทีสุดท้าย แม้ไม่มีวันพบกันใหม่ ขอให้คำนี้แทนหัวใจ สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่า ฉันจะได้มีวันได้ดูแลเธออีกหรือเปล่า…

ทางของฉัน ฝันของเธอ

ทางของฉัน ฝันของเธอ

คนอย่างฉัน มันอาจไม่ใช่ผู้ชายในฝัน ไม่มีอะไรเลิศเลออย่างนั้น คงเทียบกับใครไม่ได้ และเท่าที่พอจะมี คือเป็นคนดีให้เธออย่างนี้ ทางเดินของฉันทุกก้าวที่มี จะมีเพื่อฝันของเธอ วันนี้ วันไหน อยากให้เธอมั่นใจ ว่าไม่ว่าเธอ ฝันอย่างนั้น แม้มันจะไกลสุดไกล เท่าไร…

คนที่ถูกรัก

คนที่ถูกรัก

ใจ ฉันเคยถูกทิ้งเพียงลำพัง รักใครมาแล้วตั้งกี่ครั้ง ผิดหวังมากี่หน เมื่อรักคนที่เขาไม่ได้รักเราก็ช้ำใจอย่างนี้ สุดท้ายต้องโดนเขามองผ่าน สุดท้ายไม่มีใครต้องการ ไม่รู้นานแค่ไหน จะได้จากใครสักที แค่อยากเป็นคนที่ถูกรัก แค่อยากเป็นคนที่ถูกใครสักคนเข้าใจ ช่วยเติมชีวิตที่ว่างเปล่า ช่วยเอาความรักมาให้ มีใครบ้างไหมสักคน เธอ…

ยิ่งรู้ ยิ่งไม่เข้าใจ

ยิ่งรู้ ยิ่งไม่เข้าใจ

สุดท้าย รักนั้นคืออะไร ยิ่งฉันเรียนรู้มันมากแค่ไหน ยิ่งรู้ยิ่งไม่เข้าใจ ฉันเคยมั่นใจว่าฉันมันรู้ดี รักใครทั้งทีต้องทุ่มชีวิตแลกไป ก็คิดไว้แล้วว่าคงเพียงพอ ก็คิดว่ารู้จึงเทหัวใจ ใช้ทั้งชีวิตและใจของเธอ และในที่สุดเมื่อเธอต้องร่ำลา ทุกอย่างวันนี้มันเลยได้สอนฉันใหม่ ว่ารักแค่ไหนก็ไม่มีทาง ทั้งชีวิตมันยังน้อยไป ให้ทำอย่างไรก็ไม่เพียงพอ สุดท้าย…

เสียดาย

เสียดาย

ท้องฟ้ามันครึ้ม มันครึ้มออกอย่างนี้ มันเหงาทุกที ที่ได้มอง ใจมันหาย เสียงฟ้ามันร้อง หยาดฝนหล่นเป็นสาย ยิ่งหวั่นไหว ยิ่งทำให้สับสน นึกถึงคนที่เคย คนที่เคยอยู่ตรงนี้ นึกถึงทุกทุกที ที่เห็นฟ้าที่กว้างใหญ่ นึกถึงบางคน ที่รักเสมือนดวงใจ…

ความรัก

ความรัก

วันที่ความเจ็บช้ำมันทำลายหัวใจ วันที่คำว่ารักมันได้ผลักฉันล้มลง วันนั้นฉันเคยคิดว่าชีวิตฉัน มันคงหมดความหมาย พอน้ำตามันไหล จนไม่มีเหลืออยู่ พอฉันได้เรียนรู้ ก้าวผ่านคำว่าแพ้พ่าย คำว่ารักที่เคยทำให้ฉันล้มลง ที่จริงไม่ใช่ มันแค่ผลักให้ฉันก้าวเดินต่อไปอีกครั้ง เมื่อก่อนเคยรักมากเท่าไร มันยังคงรักมากเท่านั้น แต่ชีวิตมันต้องเป็นไป เมื่อก่อนเคยรักเธอที่สุด…

คิดฮอด

คิดฮอด

คล้ายจันทราที่อับแสง ล้านดวงดาวมืดมน คล้ายดังคนเริ่มหมดไฟ วันที่อาทิตย์ร้อนแรงลาจากฟ้า และไม่เคยหวนกลับ ใครคนนี้เหมือนไม่อยากหายใจ โลกใบเดิมที่สดใส ไม่เคยเป็นเหมือนเก่า ฤดูกาลพลันเปลี่ยนแปร ไม่มีอีกฝนฟ้าคราม งามดอกสวย ไม้งามแห้งเหี่ยว ขาดความรักไร้กำลังหัวใจ เป็นจั๋งได๋น้อความฮัก เป็นจั๋งได๋น้อความฮัก…

โทน – Bodyslam

โทน – Bodyslam

สิ้นเสียงระเบิด ฟ้าพลันปกคลุมด้วยฝุ่นดำ ควันปืน ยังลอยอยู่รอบกาย สิ้นเสียงทุกอย่าง โลกพลันก็กลายเป็นเงียบงัน ใครเป็นตายดีร้ายกันอย่างไร โทนก็เป็นแค่ชายหนึ่งคน ที่มีชีวิตธรรมดา เหมือนใครคนอื่น เพียงต้องมาจับปืน หยัดยืน และเป็นทหารประจำการ อยู่แสนไกล หัวใจจากคน…

เปราะบาง

เปราะบาง

หนทาง ยังดูเหมือนเดิม มีแสงไฟ มีผู้คนรอบกาย จาก คนร้อยพันที่ยืนใกล้กัน กลับรู้สึกว่าไกลแสนไกล เมื่อไรมันหายไป จากหัวใจของเรา ทำไมแค่ลมเพียงแผ่วเบา ยังทำให้เหน็บหนาว แค่ เพียงแผ่นฟ้าที่ว่างเปล่ายังทำให้มีน้ำตา ทำไมมันช่างเปราะบางเหลือเกิน อ่อนแอจนเกินจะเข้าใจ…

เงา

เงา

มือที่กุมมือฉัน แม้ยามหลับฝัน เหมือนเป็นของเธอ เสียง ที่เธอกระซิบ พูดคำว่ารัก ยังได้ยินเสมอ เธอเป็นดั่งเงา มีเพียงแค่เรา ปลอบโยนซึ่งกันและกัน ในวันที่ทุกข์ใจ เธออยู่ตรงนี้ อยู่ในใจนี้ เธออยู่ข้างเคียงกัน ในวันที่ฉันเดียวดาย…

ปล่อย – Bodyslam

ปล่อย – Bodyslam

ฝืนข่ม เหมือนคนไม่มีน้ำตา ฝืนทน กับความช้ำของวันวาน กับเรื่องราวที่ผ่านมา เมื่อทุก สิ่ง วกวนข้างในหัวใจ ทุกคำ ยังตอกย้ำทำลายใจ ว่ารักคงไม่กลับมาอีก แล้ว เปลี่ยนวันที่ใจนั้นเปลี่ยน วันที่คนหนึ่งคนทิ้ง กัน…

นาฬิกาตาย

นาฬิกาตาย

ใบไม้มันยังผลัดใบ เปลี่ยนผันตามฤดูกาล แต่ชีวิตยังไม่เปลี่ยนไป ยังเหมือนเดิมอย่างนั้น (*) เข็มของนาฬิกา ไม่เคยบอกเวลา นานแค่ไหน ก็เหมือนเดิมเสมอ ตั้งแต่เราจากกัน จนในวันนี้ ก็มีเพียงเธอ ยังเก็บรักนั้น อยู่ในหัวใจ เธอจะรู้ไหมฉันยัง…

หวั่นไหว

หวั่นไหว

รู้ก็ทั้งรู้ว่าเธอเป็นใคร และฉันก็ไม่คิดจะปีนขึ้นไป คงไม่มีทางจะเป็นไปได้ ก็เรานั้นมันต่างกัน ทำได้แค่เพียงเจียมตัวมันไป วัน วัน ฉันเข้าใจ แต่ฉันก็ไม่รู้เพราะความบังเอิญ หรืออันที่จริงฉันนันจงใจ เวลาที่เธอมายืนใกล้ ใกล้ ก็ยังเผลอไปสบตา รู้ก็ทั้งรู้ว่าคงไม่มีปัญญา คงไม่มีหวัง…