ดอกฟ้าดอกหญ้า

ดอกฟ้าดอกหญ้า

เธอนั้นเป็นดอกฟ้า ฉันนั้นเป็นดอกหญ้า ไม่ควรดึงเธอมาข้างกาย ฉันก็ยังจะรัก รักเธอไม่เสื่อมคลาย ตราบจนลมหายใจสุดท้าย ก็ยังรักเธอ ชีวิตกลางแดดฝน ทนหลาย คำติฉิน ดั่งดอกไม้ริมดิน ไร้สิ้นร่มไม้ชายคา เธอเหลียวมองที่ฉัน เธอนั้นดังดอกฟ้า ได้เพียงแค่มองตา…

ใจออกอาการ

ใจออกอาการ

เหม่อมองสุดสายตา สุดขอบฟ้าราตรีไร้ดาว ความเหงาก็พลันบังเกิดมา ห่างไกลกันขึ้นมา อยากไปหาไปเจอหน้าเธอ พร่ำเพ้อคิดถึงเธออยู่ไหน เธอจะเป็นเช่นไร ในคืนเหงา มีอาการแบบเดียว กันหรือเปล่า วอนฝากลมผสมด้วยความเหงา ฝากไปถามเธอ คิดถึงพี่ไหม อยู่แห่งหนใด รู้มั่งไหม…

ไม่อยากให้ดาว ต้องมาเปื้อนดิน

ไม่อยากให้ดาว ต้องมาเปื้อนดิน

เจ็บปวดรวดร้าว เมื่อคิดทุกคราว ดินกับดาวอยู่ห่างกันไกล เธอเป็นหงส์ ฉันยังไงเป็นได้แค่อีกา อย่าเลยดอกฟ้า อย่าโน้มลงมา ดินกับฟ้ามันตรงข้ามกัน ดินอย่างฉัน ไม่มีวันจะได้แตะดวงดาว เพราะรัก….เธอมากเหลือ….เกิน แต่คนอย่างฉันนั้นมันแค่ดิน ไม่อาจโบยบินไปเคียงข้างดาว จบความรักด้วยใจปวดร้าว เราอยู่ห่างกันไกล…